€
Log In to Your Account (optional)

Billing Details

Για να πραγματοποιήσετε τη Δωρεά σας στο Σωματείο «Ίκελος», ακολουθήστε τα παρακάτω βήματα:

  1. Κάντε την κατάθεση της δωρεάς σας στον τραπεζικό μας λογαριασμό ( IBAN: GR1702602470000530201273260 ) στην Τράπεζα (EUROBANK) γράφοντας το ονοματεπώνυμο σας στην αιτιολογία συμπληρωματικά με την λέξη «ΔΩΡΕΑ».
  2. Στείλτε το καταθετήριο σας με email στο: info@somateio-ikelos.gr και θα σας απαντήσουμε για επιπεβαίωση.
  3. Μπορείτε να μας καλέσετε κι εσείς στα τηλέφωνα επικοινωνίας μας για οποιαδήποτε περαιτέρω διευκρίνιση ή αν έχετε τυχόν απορίες.

 

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΙΚΕΛΟΣ
Διεύθυνση: Κορίνθου 270-2, Τ.Κ. 26221, Πάτρα, Ν. Αχαΐας
Τηλ.: 2616 007918
Email: info@somateio-ikelos.gr

 

Εκτιμούμε ιδιαίτερα την προσφορά σας και σας ευχαριστούμε θερμά που υποστηρίζετε ενεργά τον σκοπό μας!

Μόλις δούμε την Δωρεά σας θα σας αποστείλουμε το αποδεικτικό της κατάθεσης σας.
Μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας για οποιαδήποτε διευκρίνηση.

Ευχαριστούμε!

Donation Total: €100,00

Πώς οι πρώτες μας σχέσεις καθορίζουν τον τρόπο που συνδεόμαστε τους άλλους: Οι 4 τύποι δεσμού του John Bowlby

Η ανάγκη σύνδεσης με έναν άλλον άνθρωπο δεν αποτελεί μια απλή συνήθεια, αλλά πρόκειται για ένα από τα πιο βασικά ένστικτα επιβίωσης με τα οποία γεννιόμαστε. Όπως ένα βρέφος χρειάζεται τροφή και ζεστασιά, έτσι ακριβώς χρειάζεται και συναισθηματική ασφάλεια.

Στα μέσα του 20ού αιώνα, ο Βρετανός ψυχίατρος John Bowlby διατύπωσε τη Θεωρία της Προσκόλλησης (Attachment Theory). Υποστήριξε ότι ο τρόπος με τον οποίο οι γονείς ανταποκρίνονται στα κλάματα, στους φόβους και στις ανάγκες ενός βρέφους κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής του, δημιουργεί ένα «συναισθηματικό αποτύπωμα». Αυτό το αποτύπωμα καθορίζει σε μεγάλο βαθμό πώς βλέπουμε τον εαυτό μας, πώς εμπιστευόμαστε τους άλλους και πώς σχετιζόμαστε στις φιλίες ή στις ερωτικές μας σχέσεις ως ενήλικες.
Στο επίκεντρο της θεωρίας του Bowlby βρίσκονται δύο θεμελιώδεις έννοιες. Η “ασφαλής βάση” και το “ασφαλές καταφύγιο”. Ο πρωταρχικός φροντιστής λειτουργεί ως ένα ασφαλές σημείο εκκίνησης από το οποίο το παιδί μπορεί να εξερευνήσει τον κόσμο, αλλά και ως καταφύγιο στο οποίο επιστρέφει για ανακούφιση και καθησυχασμό όταν νιώσει ότι απειλείται. Η δεύτερη έννοια αφορά τα εσωτερικά μοντέλα εργασίας. Μέσα από τις επαναλαμβανόμενες αλληλεπιδράσεις με τους γονείς, το παιδί εσωτερικεύει γνωστικά και συναισθηματικά σχήματα για τον εαυτό του και τους άλλους. Αυτά τα νοητικά πρότυπα απαντούν ασυνείδητα σε δύο βασικά ερωτήματα: «Αξίζω να με αγαπούν;» και «Μπορώ να βασιστώ στους άλλους όταν τους χρειάζομαι;». Τα μοντέλα αυτά τείνουν να καθοδηγούν τις κοινωνικές προσδοκίες και τις επιλογές του ατόμου μέχρι και την ενήλικη ζωή.
Ενώ ο Bowlby έθεσε το θεωρητικό πλαίσιο, η αναπτυξιακή ψυχολόγος Mary Ainsworth παρείχε την εμπειρική και επιστημονική τεκμηρίωση. Μέσα από το ερευνητικό πρωτόκολλο της “ξένης συνθήκης”, παρατήρησε τις αντιδράσεις βρεφών 12-18 μηνών, κατά τη διάρκεια σύντομων αποχωρισμών και επανενώσεων με τη μητέρα τους σε ένα άγνωστο περιβάλλον. Από τις παρατηρήσεις αυτές αναδείχθηκαν τρεις βασικοί τύποι δεσμού, ενώ αργότερα η Mary Main και η Judith Solomon εντόπισαν έναν τέταρτο τύπο. 
1. Ασφαλής Δεσμός (Secure Attachment)
Κατά τον αποχωρισμό, το παιδί εκδηλώνει αναμενόμενη δυσφορία, αλλά κατά την επανένωση αναζητά ενεργά την επαφή με τον φροντιστή, ηρεμεί γρήγορα από την παρουσία του και επιστρέφει με άνεση στο παιχνίδι και την εξερεύνηση. Οι γονείς ενός τέτοιου παιδιού είναι συναισθηματικά διαθέσιμοι, με σταθερή ανταπόκριση και υψηλή ενσυναίσθηση και αναγνωρίζουν τα σήματα του παιδιού και τα επικυρώνουν εγκαίρως. Τα εσωτερικά μοντέλα που έχει αυτό το παιδί είναι «Είμαι ικανός και αξίζω φροντίδα. Οι άλλοι είναι διαθέσιμοι και ασφαλείς». Στην ενήλικη ζωή, τα άτομα αυτά αναπτύσσουν ισορροπημένες σχέσεις, εκφράζουν ελεύθερα τις ανάγκες τους και δεν φοβούνται ούτε την εγγύτητα ούτε την αυτονομία. 
2. Ανασφαλής – Αποφευκτικός Δεσμός (Insecure-Avoidant Attachment)
Το παιδί δείχνει φαινομενικά αδιάφορο κατά τον αποχωρισμό του γονέα και τον αγνοεί επιδεικτικά κατά την επανένωση, εστιάζοντας υπερβολικά στα αντικείμενα του περιβάλλοντος. Ωστόσο, φυσιολογικές μετρήσεις (όπως οι καρδιακοί παλμοί και τα επίπεδα κορτιζόλης) αποκαλύπτουν ότι βιώνει έντονο εσωτερικό στρες. Οι γονείς χαρακτηρίστηκαν ως συναισθηματικά απόμακροι, απορριπτικοί απέναντι στην έκφραση αδυναμίας ή θλίψης, που συχνά ανταμείβουν μόνο την πρόωρη αυτονομία. Μια τέτοια στάση οδηγεί στην υιοθέτηση σχημάτων όπως: «Η ανάγκη μου για τους άλλους οδηγεί στην απόρριψη. Μπορώ να βασιστώ μόνο στον εαυτό μου». Στην ενήλικη ζωή, υιοθετούν μια στάση ακραίας ανεξαρτησίας, δυσκολεύονται να εμπιστευτούν, καταπιέζουν τα συναισθήματά τους και απομακρύνονται όταν μια σχέση γίνεται συναισθηματικά απαιτητική.
3. Ανασφαλής – Αμφιθυμικός/Αντιστασιακός Δεσμός (Insecure-Ambivalent/Resistant Attachment 
Το παιδί κατακλύζεται από έντονο άγχος ακόμα και πριν από τον αποχωρισμό, αδυνατεί να εξερευνήσει τον χώρο, και κατά την επανένωση αναζητά απεγνωσμένα την επαφή, ενώ ταυτόχρονα την απορρίπτει επιθετικά (π.χ. κλαίει στην αγκαλιά, χτυπάει ή αποστρέφει το σώμα του). Δυσκολεύεται εξαιρετικά να ηρεμήσει. Σε αυτόν τον τύπο δεσμού η συμπεριφορά του γονέα χαρακτηρίζεται από ασυνέπεια. Ο φροντιστής είναι άλλοτε υπερπροστατευτικός και θερμός και άλλοτε απών ή απορροφημένος από τις δικές του δυσκολίες, αφήνοντας το παιδί σε διαρκή αβεβαιότητα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την ενσωμάτωση σχημάτων όπως «Πρέπει να διατηρώ τα συναισθήματά μου σε υπερβολική ένταση για να εξασφαλίσω την προσοχή των άλλων». Ως ενήλικες, τα άτομα αυτά βιώνουν χρόνιο φόβο εγκατάλειψης, γίνονται υπερβολικά εξαρτητικά στις σχέσεις τους και αναζητούν διαρκή επιβεβαίωση. 
4. Αποδιοργανωμένος/Αποπροσανατολισμένος Δεσμός (Disorganized/Disoriented Attachment  
Το παιδί παρουσιάζει αντιφατικές, αποπροσανατολισμένες συμπεριφορές κατά την επανένωση (π.χ. πλησιάζει με την πλάτη στραμμένη, «παγώνει» στη μέση μιας κίνησης, εκδηλώνει ξαφνικό φόβο). Ο γονέας λειτουργεί ταυτόχρονα ως η πηγή της ασφάλειας και ως η πηγή του φόβου (μέσω κακοποίησης, έντονης παραμέλησης ή δικού του ανεπίλυτου ψυχικού τραύματος). Πρόκειται για ένα βιολογικό παράδοξο χωρίς διαφυγή: το ένστικτο του παιδιού το ωθεί να τρέξει προς εκείνον από τον οποίο ταυτόχρονα προσπαθεί να προστατευτεί. Ο αποδιοργανωμένος δεσμός συνδέεται ισχυρά στην ενήλικη ζωή με διαταραχές προσωπικότητας, τάσεις αποσύνδεσης  και σοβαρές δυσκολίες διαχείρισης των διαπροσωπικών ορίων.
 
Η κατανόηση των τύπων δεσμού δεν εξυπηρετεί την απόδοση ευθυνών ή την τοποθέτηση διαγνωστικών ετικετών, αλλά προσφέρει έναν πολύτιμο χάρτη κατανόησης του ανθρώπινου ψυχισμού. Αποκαλύπτει ότι πίσω από μια δύσκολη συμπεριφορά, είτε πρόκειται για την απόσυρση ενός εφήβου είτε για την έντονη διεκδίκηση ενός ενήλικα, κρύβεται απλώς η ανθρώπινη ανάγκη να νιώσουμε ασφαλείς και αποδεκτοί. 
 
Βιβλιογραφία (APA 7th Edition)
Ainsworth, M. D. S., Blehar, M. C., Waters, E., & Wall, S. (1978). Patterns of attachment: A psychological study of the strange situation. Lawrence Erlbaum.
Bowlby, J. (1969). Attachment and loss: Vol. 1. Attachment. Basic Books
Bowlby, J. (1973). Attachment and loss: Vol. 2. Separation: Anxiety and anger. Basic Books.
Bowlby, J. (1988). A secure base: Parent-child attachment and healthy human development. Basic Books.
Cassidy, J., & Shaver, P. R. (Eds.). (2016). Handbook of attachment: Theory, research, and clinical applications (3rd ed.). The Guilford Press.
Main, M., & Solomon, J. (1990). Procedures for identifying infants as disorganized/disoriented during the Ainsworth Strange Situation. In M. T.
 
ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ : ΜΑΡΚΑΚΗ ΜΑΡΙΑ – ΔΗΜΗΤΡΑ, ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ 
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΥΠΕΥΘΥΝΗ: ΒΕΛΕΝΤΖΑ ΠΑΣΧΑΛΙΝΑ
 
Πρόγραμμα «Κρήτη 2021-2027»
«Λειτουργία Κέντρου Ημέρας Παιδιών και Εφήβων στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου (Ιεράπετρα)»
Κωδικός ΟΠΣ: 6053469

Σχετικές Αναρτήσεις